Filharmonicy kameralnie | Cztery struny świata

Kwartet smyczkowy z gitarą – po ten nietypowy skład sięgnęli dwaj brazylijscy kompozytorzy gitarzyści: Sergio Assad i Egberto Gismonti.

Gismonti klasyczne wykształcenie muzyczne zdobył w zakresie fortepianu i kompozycji, którą studiował najpierw w brazylijskim konserwatorium, a następnie u Nadii Boulanger w Paryżu. W zakresie gitary jest samoukiem, a ponieważ 6 strun tego instrumentu uznał za niewystarczające, skonstruował gitary o 10 i 12 strunach. Jego najważniejszym polem działalności stał się jazz z mocnymi wpływami muzyki popularnej – do tego nurtu należy liryczna miniatura „Iluminada”.

Urodzony w São Paulo Assad, naukę gry na gitarze rozpoczął od brazylijskich melodii ludowych, a już w wieku 14 lat pisał własne kompozycje na duo gitarowe, które wykonywał wspólnie z bratem. Jest także autorem licznych aranżacji na taki skład oraz twórcą kompozycji solowych i kameralnych z udziałem gitary. Jego „Five World Dances” napisane w 2001 roku mają się odnosić do stylów muzycznych różnych części globu: I. Środkowowschodniego, II. Celtyckiego, III. Afrykańskiego, IV. Bałkańskiego i V. Latynoamerykańskiego.

Na znacznie bardziej tradycyjny skład kameralny zabrzmi kompozycja Maurice’a Ravela – Trio fortepianowe a-moll. Utwór powstał w 1914 roku, na krótko przed wcieleniem kompozytora do francuskiej armii. Pierwszej części tria Ravel nadał, jak sam określał, „baskijski koloryt”. W klasycznej czteroczęściowej formie ze scherzem w drugiej części (Pantoum) i powolną passacaglią w trzecim ogniwie (Passacaille) pobrzmiewają również nowatorskie pomysły harmoniczne i fakturalne, które Ravel wykorzysta później m.in. w II sonacie skrzypcowej.